Helen ging naar fotoles, ja, die wou oefenen in een echte fotostudio zei ze, die wou ook een keertje op onderzoek zei ze en dat snap ik natuurlijk. Ja, en ik wou eigenlijk wel mee want ik maak ook foto’s hè, ja, heb ik verteld toch? Ja, dat heb ik verteld en Helen heb me daar steeds bij geholpen, ik weet nou alles wat zij ook weet dus als zij weer iets gaat leren dan wil ik dat ook weten natuurlijk, ja, en dan kan haar meester of juf dat net zo goed ook gelijk tegen mij vertellen want anders moet Helen mij daarna weer vertellen wat de meester of juf zei en misschien vergeet zij dan wel dingen, ja, kan hè, dat ze niet alles meer precies na kan vertellen, ja, dat je niet alles onthouden heb, dat je net even zat te slapen ofzo of net even aan iets heel anders dacht. Heb ik wel in ieder geval, ik onthou nooit alles dus als ik mee ging dan kon ik mijn eigen vragen stellen, net zo handig vond ik en Helen vond het best, ja, die vond het wel prima dat ik ook mee ging, gezellig ook en ik had toch verder niks afgesproken hè, dus dat kon ook lekker makkelijk.

Dus daarom ging ik naar fotoles. Ja en toen kwamen we in een heel groot gebouw en toen moesten we naar een heel groot kantoor en daar stonden allemaal dingen, ja, lampen, en gordijnen waar je voor kon gaan staan, ja, dat je de muur niet zag want de muur was niet mooi, en van die dingen waar je dan je fototoestel op vast kan maken, met van die poten er onder die je omhoog kan doen en ook omlaag. Ik mocht alleen geen fototoestel meer zeggen zei de meester, nee, hij wou dat ik camera zei als ik over het fototoestel praat. Camera was sjieker ofzo en dat snapte ik niet goed want het is toch gewoon een fototoestel hè, ik maak er foto’s mee dus waarom moet ik dan camera zeggen, fototoestel kan toch ook gewoon? En toen zei hij dat ik toch ook geen baktoestel zeg tegen een oven of een zittoestel tegen een stoel? Nee, die noem ik niet zo nee maar een oven heet gewoon een oven en een stoel heet gewoon een stoel, dat is raar met toestel er achter maar een camera kun je toch wel fototoestel noemen, dat is toch helemaal geen raar woord ofzo? Maar dat wou hij dus niet, nee, als ik bij hem was dan moest ik het fototoestel een camera noemen. Nou oké, zo erg vind ik dat dan ook weer niet hè, nee, ik heb geen last van camera maar de meester had wel last van fototoestel denk ik.

De meester ging allemaal dingen vertellen die ik helemaal niet snapte, nee, veel moeilijke woorden enzo maar hij had gelukkig ook veel plaatjes want plaatjes snap ik dan beter hè, Helen snapte het wel en die zei dat ze het mij ging uitleggen maar dan in makkelijke woorden. De meester hield van moeilijke woorden denk ik en ik hou van makkelijke woorden, ja, van woorden die ik snap dus ik ben gewoon gaan rondkijken, ken je dat? Dat je gaat rondkijken als je er niks van snapt?

En toen was de meester klaar met vertellen en toen mochten we gaan oefenen. Ik snapte er niks van wat we dan gingen oefenen dus toen zei Helen ‘nou dan ben jij gewoon mijn foto-model, dan ga jij zitten tussen alle lampen en dan maak ik foto’s van jou.’ Maar wat doet een fotomodel dan? dat wou ik wel weten, zit die dan alleen maar of doet die ook nog wat? En toen zei Helen dat het misschien wel leuk was om een keertje een foto te maken van mij zoals ik eigenlijk niet ben, een beetje verlegen ofzo, of juist heel stoer, dat ik dat zelf mocht weten en dat ik twee dingen uit mocht kiezen uit onze tas die ik erbij wilde op de foto. En toen koos ik mijn groene hoed met de bloemen en de appel, ja, ik ben nog nooit met een appel op de foto geweest dus nou wou ik wel met een appel op de foto een keertje en ik mocht het zelf weten hè dus daarom kon het ook. En toen moest ik dus gaan zitten en ging Helen foto’s maken.

En later mocht ik er eentje uitkiezen die ik het mooist vind, en weet je welke dat is? Dat is deze, deze vind ik het mooist

Zo ken je mij niet hè, ik lijk nu net iemand anders hè?