JaNee kwam aan me vragen wat ik aan het doen was. Ik stond steeds op, liep naar een kast met poppen, pakte er eentje uit, bekeek die, legde hem weer terug en liep dan terug naar de computer, ze snapte er niks van.

Ik was bezig met alle poppen die we hebben te specificeren, had een aantal punten gemaakt waarop er gezocht kan worden in de webshop want het aanbod is zo groot geworden, dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet. Hoe handig zou het zijn om met 1 klik van de muis te zien welke poppen er bijvoorbeeld blauwe ogen hebben, of 20 – 35 cm groot zijn, of in de wasmachine kunnen, of een handingang achter in het hoofd te hebben? De kleur ogen kun je op de website nog wel goed zien maar hoe groot ze precies zijn en waar de handingang zit, dat zie je niet bij allemaal dus daar ben ik mee aan de slag gegaan en dat is een hele klus want elk beschreven punt moet stuk voor stuk worden ingevoerd en bij elke pop komen toch zeker wel 6 punten langs, dus reken maar uit hoeveel tijd dat kost. Maar goed, als het dan gedaan is ben ik ook weer blij.

Maar dan was ik dus mee bezig toen JaNee me kwam vragen wat ik aan het doen was. Ik vertelde het haar en ze zei gelijk “daar kan ik wel mee helpen hoor, dan kijk ik voor jou en vertel ik jou wat je in moet vullen, is dat geen goed plan?” Nou, ik vond het een superplan dus ik noemde steeds de naam van een pop waar ze naar op zoek moest gaan en dan pakte zij hem. Van welk merk welke pop is weet ik uit mijn hoofd dus dat hoefde ze niet op te zoeken maar hoe lang is ie? “Hij is zó lang!” riep JaNee en hield hem dan vervolgens omhoog. Ja hallo, dan weet ik het nog niet hè, dat moet je even met een centimeter meten. “Hoe doe ik dat dan?” wilde JaNee weten dus ik gaf haar de centimeter en liet haar zien dat ze de onderkant van de centimeter bij de onderkant van de pop moest houden en de centimeter dan net zo ver naar boven moest trekken totdat ze bij de bovenkant van de pop was aangekomen. Daar moest ze haar vinger op leggen en me dan vertellen welk cijfer daar stond. “Ja, maar dat is hartstikke moeilijk” zei JaNee, mijn armen zijn niet lang genoeg, om aan de bovenkant te komen moet ik de onderkant weer loslaten, kun jij niet meten dan?” Ja, zou kunnen maar daar leer jij dan weer niks van dus ik weet wat, we plakken de centimeter tegen de muur, de onderkant helemaal tegen de vloer aan en dan hoef je de pop er alleen maar naast te houden, zijn onderkant op de vloer en dan kijk je welk cijfer er bij het puntje van zijn hoofd staat, is dat een goed plan? “Ja, dat ga ik wel proberen, deze is……het zijn twee cijfers Helen, zover kan ik nog niet tellen, ik kan nog maar tot 10!” Nou vertel me maar welke twee cijfers het zijn dan noem ik jou het getal wat daar bij hoort. “Dit is Toeffel en die is een 3 en een 8 lang.” Ok, de 3 staat eerst en de 8 daarachter? “Ja, eerst de 3 en dan de 8.” Nou dan is Toeffel 38 cm lang.

Nu wil ik weten waar zijn handingang zit, waar moet je met je hand in om Toeffel te kunnen bespelen? “Toeffel kan zijn mond bewegen, hij heeft een hele grote mond, hele grote ogen, hij heeft ook tanden en hij kijkt scheel.” zei JaNee. Ok, dat weten we dan ook maar hoe kom je in zijn hoofd? Waar moet je met je hand in om zijn hoofd te kunnen bespelen? Bij jou zit er een ingang achter in je hoofd en moet je dus een hand in je hoofd steken om jou te laten praten, is dat bij Toeffel ook zo? JaNee, bekeek de achterkant van Toeffel’s hoofd maar daar zat geen gat “hij heeft geen gat in zijn hoofd, hij heeft een gat onder in zijn lijf, in zijn sok, alleen daar kan een hand in, verder niet, hij heeft maar 1 gat. ” Ok, dus Toeffel heeft een handingang onder in zijn sok en is daar nog iets aan te zien verder? “Ja, er zit elastiek aan de onderkant, hij valt niet van je hand af dus.” Ok, je zei al dat hij scheel kijkt dus dat vul ik ook gelijk even in en dan is Toeffel nu klaar, je mag een andere pop pakken. Ja maar dat ging dus zomaar niet maar nu waren JaNee en Toeffel vriendjes geworden en moesten ze even met elkaar kletsen.

“Weet je wat ie zegt?” zei JaNee, “hij zegt dat hij heel vaak hoort dat mensen hem er raar uit vinden zien, dat ie scheelt ie, te grote tanden heeft, rare ogen, een veels te grote neus en hem snel voorbij lopen, hij zegt dat ie daarvan baalt want ze kennen hem nog helemaal niet en toch vinden ze hem raar, da’s best gek toch?” Ja, dat ben ik met je eens maar het komt wel vaker voor helaas, jammer hè, want zo komen ze nooit te weten hoe leuk Toeffel eigenlijk is, hoe grappig en vooral hoe mooi want ik weet dat Toeffel niet lijdt onder het uiterlijk wat hij meegekregen heeft, hij is er trots op en vindt zichzelf juist helemaal ok. En dat is ie ook maar hoe fijn zou het zijn als hij dat ook zou kunnen gaan vertellen, als iemand hem een stem zou geven want hoeveel kindertjes zijn er wel niet die zich schamen voor hun ‘anders zijn’, dan kan toch juist een pop als Toeffel hen heel veel leren? Hen laten zien dat schaamte niet nodig is, dat je ook trots op jezelf zijn kunt ondanks gebreken. Ik zou dat prachtig vinden, maar ja, ik ben zelf ook altijd ‘anders’ geweest. Een pop als Toeffel biedt kansen om juist dat anders zijn bespreekbaar te maken, om kinderen te laten zien dat iedereen wel wat heeft, bij de ene wat meer zichtbaar als bij de ander en dáár zit zijn werkelijke schoonheid.

“Ik vind dat jij dat mooi gezegd hebt” zei JaNee en Toeffel ook maar mogen we nu nog even verder kletsen?

Ik vrees dat het invoeren van al die punten nu toch wat meer tijd nog gaat vragen maar het is wel gezellig :D